ساعت : 13:4 نویسنده : علی درخشنده عشق به غایت چیست؟آیا هر رابطه ای معنا و مفهومی را حامل است که آن را ادامه دهیم؟رابطه ای که در آن هر لحظه فرد مقابل احساس و تصویری را از تو بدست می دهد که تو را در نهایت ضعف و استیصال می رهاند و خودانگاره ای در تو بوجود می آورد که با آن نه به ایده آل خود بیاندیشی بلکه به حقارتی بیاندیشی که از رابطهٔ تو با آن بر خویشتن خویش متحمل گشته ای.رابطه ای آسیبناک که فرد مقابل زخمهای تو را با رفتارهای پر از خشم و خصم خود ، باز می کند و تو را با این زخمها رها می کند و خود در هیئتی دیگر به نمایش صحنه های درام خود می پردازد تا به ساحت خوشیفته وار خود با دیگری مفهوم عشق و دوست داشتن دهد .رابطه ای که در آن روزی شیئی محبوب بوده ای و روزی دیگر ، می دانی و احساس می کنی و حس تو دروغ نمی گوید که دیگر آن ابژه نیستی .تلاش میکنی خود رابفریبی به خود دروغ می گویی ، اما همانقدر که در تو ثبات شیء وجود دارد که در غیاب ابژه همان احساس دوست داشتن و عشق را هنوز داری ، این احساس را بر او فرافکنی می کنی و گمان می بری که او نیز دارای شخصیت و احساسی یکپارچه است. و با دیدن ناملایمات باز ادامه می دهی.اما بواقع این رابطه چیزی جز آسیب برای تو نیست .چون او نه تنها به احساس تو بلکه به هویت تو به وجود تو و هرآنچه که در توست اهانت می کند .این یک وابستگی است

اگر اختلال شخصیت، بهعنوان یک ناقل عاطفی واگیردار در یک گروه خانوادگی کوچک و یا بهعنوان یک عوامفریبی در سطح ملی وجود داشته باشد، یک مشکل جدی است. یک بزهکار، یک جنایتکار، یک معتاد، یک بیمار روانپریش معمولی، یک بیمار مبتلا به وسواس و یا یک دیوانه سیاسی ممکن است، مشکلات اجتماعی بسیار مهمی ایجاد کند. شایسته است یک راهحل اساسی برای آنها پیدا نمود و شاید نیاز باشد که بدانیم چگونه میتوان از رشد این بازیگران «بد» جلوگیری نماییم. گزیدهای از مقدمه کتاب Acting Out، نوشته (1965) Ballk با این مقدمه میتوان به یک نتیجه اولیه و البته مهم رسید؛ افرادی که اختلال شخصیت دارند، نهتنها در حوزه کوچکی مانند خانواده بلکه در نهادهای دیگری نیز همچون جامعه و حوزهها و ساختارهای مربوط به آن، تمام ظرفیتهای موجود برای آرامش و زندگی بدون آلام را اشغال کرده و رشد آسیبناک آنها چه ازلحاظ طولی و چه عرضی چشمگیر و غیرقابلانکار است. سؤال بزرگ و مهم این است: جلوگیری از رشد این بازیگران چگونه تحقق مییابد؟ از طریق شفای خود یا شفای آنها؟ بهطور اخص، آسیبهای این افراد بیش از هر جای دیگری، در روابط بین فردی به چشم میآید؛ اما سؤالی که همواره مطرح است این است که آیا آنها نسبت به رفتار خود درک و بینشی دارند؟! پاسخ به این سؤال، با ذکر یک مثال بهتر درک میشود: فرض کنید عمداً یا سهواً مرتکب جرمی شدهاید و به خاطر